Varrimi i madh dhe takimi i vogël Rama & Meta - Artur Zheji

U tund dynjaja verore mediatike, se Meta dhe Rama u takuan sërish. Kësaj radhe, raportojnë kronikat gazetareske, sfondi ishte ndryshe. Një varrim i madh, i një njeriu të rëndësishëm, i një shqiptari me mendje të kthjellët në këto kohëra të turbullta, politikanit dhe politologut, Arbën Xhaferri.

Ndoshta ishte një rastësi, por ndoshta duhet të ndodhte që këta të dy, Rama dhe Meta, të fotografoheshin bashkë dhe krah për krah, në atë ditë zie dhe në atë tryezë përshpirtjeje.

Por duke rënë me dashje në rrjetën e provokimit mediatik, le t’u rrëfejmë shqiptarëve që janë ende kuriozë, se ky takim, realisht nuk ka kurrfarë vlere të qëndrueshme politike. Edhe nëse biseda e tyre ka mjaftuar me supën mortore të hotel ‘Lirakut’, ku rrinin VIP-at përdëllenjës, edhe nëse ka vijuar fshehtas në Mavrovë, edhe nëse atë ditë kanë lënë takim për t’u pjekur sërish, mbi ndonjë Jaht luksoz, në brigjet kroate apo në brigjet spanjolle.

Sepse përposhtë takimeve të tyre qëndron një mosbesim i thellë dhe me sa duket, i pashërueshëm. Përposhtë dhe në themel të bisedave të tyre, sido qofshin ato, të ndezura apo të vakëta, qëndron pushteti, që secili nga të dy, qoftë Rama, qoftë Meta, e duan vetëm për vete dhe sa më shumë për vete.

Sa më shumë, sa më pasurisht dhe me sa më pak njerëz me vlerë rreth vetes së tyre. Sepse egocentrizmi i tyre nuk pranon partnerë, por vetëm ushtarë. Vetëvlerësimi dhe vetëdashuria që kanë për veten, është në thelb, vetë jeta e tyre.

Është pikënisja dhe pikëmbërritja e qëllimit që ata duan të mbërrijnë, pikërisht ajo pra, pikënisja dhe pikëmbërritja, që i afron dhe i largon mbas çdo takimi. Shumë orët e kaluara te takimi i ‘Gjirit’, kur Ilir Meta shfaqej i prekur nga ‘arroganca’ e njëanshme e Kryeministrit, për procesin e zgjedhjes së Presidentit, prodhuan gjithë-gjithë vetëm shumë fjalë dhe shumë pandehma. Prodhuan një kërcënim numrash, që Berisha e vlerësoi, e shtroi në tryezë, por falë fibrës së tij të paoksidueshme politike, nuk e hëngri.

Dhe bëri mirë. Dhe do të bëjë mirë edhe në të ardhmen. Instinkti dhe përvoja e tij politike përbëjnë në të vërtetë një peshore farmacisti, që, e përdorur nga një mjek, ka gabuar shumë rrallë. Partia e vogël e Metës, do të bëhej edhe më e vogël në krahët e Ramës. Ajo bëhet e rëndësishme, ndonëse e vogël dhe e drejtuar rast pas rasti pa busull, kundër Ramës dhe jo në krah të Ramës. Llafet harrohen, aktet mbeten. Mbeten pra në kujtesën e opinionit publik disa raste që Meta matet, por nuk e lë dot dorën e ngrohtë, herë të vrazhdë dhe herë përkëdhelëse të Kryeministrit. I cili, Kryeministri, nuk frigohet më nga Meta, edhe pse ai,Meta, artikulon kërcënime apo premtime të bujshme. Duket sikur këta të dy, Rama dhe Meta pra, megjithëse thuhet që shkëmbejnë shumë sms-ra, thellë-thellë janë të lodhur dhe pa fantazi në jetën politike. Ata duan më së shumti të gëzojnë jetën. Jetën që u mbetet, mes të mirave që shqiptarët u kanë blatuar bujarisht. Është ky një moment në psikën e njeriut, që psikologët thonë se vjen vetiu, kur shndërrohesh në një mesoburrë apo mesogrua, kur e ke kaluar pra, mesin e jetës biologjike. Pikërisht atëherë zgjohen dëshira të papara, për të shijuar në maksimum, kënaqësitë biologjike, kënaqësitë tokësore, përpara mbërritjes së pashmangshme të jetës së gjatë nëntokësore.

Por e gjitha kjo nuk ka lidhje me politikën, as edhe me kokëçarjen e natyrshme që politikani duhet të ketë, për misionin e tij në shërbim të të tjerëve, në emër të të cilit pra, politikani lyp votat dhe premton punë dhe zgjidhje të mëdha për Atdheun e tij.

Ky takim i vogël dhe takime të tjera, nëse ka dhe do të ketë më tej, në ishuj apo në Jahte miqsh, miqsh të të gjitha palëve, nuk e dobësojnë Sali Berishën. I cili, nga Dhërmiu, apo nga zyra e tij në Kryeministri, përdor ca tejqyra dhe dylbira të sofistikuara, që shohin brenda dhe thellë natyrës njerëzore. Brenda dhe thellë defekteve njerëzore, të miqve apo kundërshtarëve të tij. Dhe bën llogaritë e tij, me Peshoren e tij. Dhe nuk trembet dhe nuk ka pse të trembet nga këto takime të vogla, që shkaktojnë zhurmë të madhe, e cila mbetet një shkumë deti apo një vazhdë Jahti dhe asgjë më shumë.

Dihet, edhe Berisha e di, që shkuma, sado e fryrë, nuk prodhon politikë dhe nuk prodhon dot akte politike të qëndrueshme që të rrezikojnë numrat e pushtetit të tij.