A është BDI-ja “naniçk” parti

Ne nuk jemi mësuar me demokracinë konstruktive, por me bashibozuk, sepse vetëm në bashibozuk mjedis çdo njeri që endet në politikë, mund të bëhet hero i ditës. Betohemi në mënyrë shkakore në Shqipërinë, e cila as nuk dëshiron të dëgjojë për ne, ose të paktën në mënyrë protokolare dërgon një “selam deri te vëllezërit”. Dhe ne ende nuk e kemi të qartë nëse është më i rëndësishëm babai apo gomari! Për Evropën jemi gomari, por jo si dobi, por si temë për të qeshur

Nga Agim JONUZ

E vërteta është si një prostitutë. Të gjithë e thërrasin por askush nuk e do. Nuk do të jetonte me të. Është një lojë në të cilën në fund të gjithë shohin interesin e tyre. Njeriu kënaqësinë, ndërsa prostituta paratë. Nuk e dini kush kë e tërheq më shumë për hunde! Kështu është edhe në politikë. Sepse gabimi më i madh që bëjnë njerëzit është të thonë se politika është kurvë. Jo! Me kurvën llogarinë e ke të pastër. Ju paguani dhe merrni një shërbim. Në politikë, edhe nëse paguani, nuk e dini se si do të shkojnë gjërat në fund.

Kush kënd e tërheq për hundë? Vallë Bashkimi Evropian neve si shtet apo garnitura qeveritare

popullin me mesazhin se vetëm ata mund të na fusin në Evropë. Ndërsa, neve në Evropë nuk mund të na fusë as edhe Hazreti Hasani! Historia që kemi politikanë të pjekur për të hyrë në Evropë është si historia e rahmetli Zekules nga ish-Slloga e Çairit (sot Shkupi), i cili vdiq në ekstazë duke thënë se Slloga është ekipi më i mirë në botë! Le të hidherohet kush të dojë dhe sa të dojë, por 95% e politikanëve tanë për sa i përket standardeve politike evropiane janë një “Zekule” i zakonshëm! Por nuk kanë faj politikanët. Populli ka fituar politikanët dhe politikën që ka votuar. Eh populli im, eh Zekule mbi Zekulet.

Kastriot Rexhepi nga Besa, me nofkën “Kastro”, ka luajtur “këllçe” me gjithë skenën politike. Fakti që ai ka marrë një “shut-karton” shprehimisht nga Besa nuk është aq i rëndësishëm sa ai tregoi dhe dëshmoi se në demokraci çdo gjë është e mundur. Historitë që ai të gjitha i ka bërë me vullnetin dhe dëshirën e tij, le t’ia tregojë gjyshes sime që është ende gjallë mashallah në moshën 95 vjeçare. Mendoj se edhe ajo do t’i thoshte “bir, hajt mos ha byrek me mish”! Ta lëmë gjyshen time anash, por Kastro u dha të gjithëve një mësim të madh se gjithçka mund të ndodhë në skenën politike maqedonase. Nuk besoj se në cilëndo parti opozitare do të kishte më vend për një Kastro. Askush nuk e detyroi atë, ai firmosi biletën e tij për të hyrë në historinë politike.

Dhe çfarë po ndodh në skenën politike ndërkohë? Kur shkrova kolumnën e fundit se BDI-ja është “Real Madrid” për të tjerët, të gjithë u hodhën mbi mua duke thënë se unë jam mbështetës i tyre. Jo! Unë po them vetëm atë që doli të ishte e vërtetë. Ajo mund të mos ketë fituar, por nuk ka humbur. Mjeshtëria e skuadrave të mëdha është që nëse nuk fitojnë, të paktën do të barazojnë. Dhe si e bëjnë këtë është një histori tjetër. Çdo trajner ka sekretet e veta, edhe sikur të ishin amerikanë! A duhet t’ua vizatoj?

Dhe kur bëhet fjalë për amerikanët, një gjë nuk mund ta kuptoj kurrsesi. Nëse shqiptarët janë përgjithësisht “në prehrin” e amerikanëve, atëherë pse do ta ndihmonin vetëm BDI-në!? A nuk është pyetja pak specifike. Unë mendoj se e kam përgjigjen, edhe pse jam i sigurt se serish do të kërcejnë mbi mua se po e mbroj BDI-në. Përgjigja është e thjeshtë. A është BDI-ja kriminogjene, a është militante, a është “naniçk” parti, prapë është më e pjekura nga të gjitha. Të gjitha partitë e tjera politike shqiptare janë vetëm një kopje e zbehtë e BDI-së. Larg faktit se në partitë e tjera shqiptare nuk ka njerëz të zgjuar, por modeli i luftës politike bazohet ekskluzivisht në togfjalëshin “Le të shkojë Jonuzi që të vijë Domuzi”! Pra, a është kjo një platformë politike që duhet të më çojë në Evropë? Për sa i përket a do të më çojnë në Evropë, ka një thënie të vjetër shqipe “po… neser n’ Kumanovë”! Dhe nëse fillojmë t’i analizojmë të gjithë individualisht, Kastro do të dalë një “fëmijë i vogël” në krahasim me individë të opozitës që aktrojnë “A e di kush jam unë, be”!

Çdo vend në të cilin raporti i votave në parlament është mesatarisht 50:50 është në paqëndrueshmëri serioze. Avantazhi i partive opozitare shqiptare në një situatë kur maqedonasit nxjerrin sytë njëri-tjetrit, është se mund të “kurvërojnë” me votat e tyre sa të duan. Me këtë, të sigurojnë pozita në të cilat ata janë të lumtur të kenë një post ministror në një fushë gjysmë të rëndësishme në shoqëri. Pra, si ia bëri Besa në zgjedhjet e fundit parlamentare? Nga një parti pothuajse e vdekur, bëri precedent dhe iu bashkua LSDM-së. Populli thotë “shpëto bythen” përndryshe ishte në prag të shpërbërjes. Gjithçka ështënjë treg! Për çka? Për kë? Për çështjen shqiptare!?! Thellësisht kërkoj ndjesë për përdorimin e fjalëve të thjeshta, por atë që dua të them nuk ka alternativë – “hajt be mos më shkërdhe trurin”!!! Alternativa dhe Aleanca nuk kam degjuar se “nuk kane gjynah” (mëkat/shq) të paktën që nga formimi i tyre e deri tani. Aleanca fillimisht ishte “opozitë e opozitës” dhe nuk pati qetësi derisa u shkëput nga Menduh Thaçi. U bë aktuale duke grumbulluar simpatitë e atyre që ende besonin në fjalorin e “ultra shqiptarëve”. I njëjti Zijadin Selja me fjalorin e tij ishte “ultra shqiptar”, çdo gjë i ndodhi, edhe linçim në Kuvend, që të ulet sot me Mickovskin dhe të bëjë “sana-bana” hesape! Ku eshte logjika!? Alternativa që siç do të thoshte populli “deri dje” ishte pjesë e Besës, e cila u vetëshpall si një lëvizje që nuk mund të shkëputej assesi nga mjedisi pro-islamist. Beteja “kush është kush dhe kush ku e ka vendin” shkatërroi lëvizjen, të cilën nuk e ndihmoi as feja dhe as politika, por sjellja kameleoniane e individëve. Çfarë është ajo që kjo politikë i ka sjellë popullit shqiptar përveç njëfarë besimi në një paradoks politik në fillim – Allahu është me ne! Alooo, …Allahu nuk e solli Marrëveshjen kornizë, por gjaku i atyre “dëshmorëve” në Malin Sharr! Dhe ne e dimë se kush ishte komandanti!
Poenta e kësaj kolumne është fenomeni “Kastro” i cili, siç thashë, luajti “këllçe” me gjithë skenën politike. Unë me përgjegjësi pohoj, dhe mendoj se do të tregohet sërish, se të paktën dhjetë “Kastroa” po flenë në seancat e parlamentit. Është vetëm çështje kohe se për çfarë nevojash do të dalin në plan të parë. Fakti që Kastriot Rexhepi bëri “harikiri” politik është problem i tij personal. Ai nuk ka rëndësi për jetën politike në vend. Fenomeni është i rëndësishëm. Dhe ai fenomen fle tek çdo i treti politikan shqiptar në opozitë që është pjesë e popullatës shqiptare.

Çfarë na pret në skenën politike? Matematikë e pastër! Numra! Hesap në kurriz të emocionit të elektoratit. Për këtë popull, të cilit mund t’i shisni çfarëdo historie, gjithçka është e njëjtë. Ju ende mund t’ia shisni historinë e “flamurit” shumicës së njerëzve. Fusha për të manipuluar është e madhe. Nuk ka luftë, por kjo nuk do të thotë që nuk mund të nisësh historinë se “do të ketë çdo moment”! Sidomos nëse nuk e ndiqni historinë që ua servojnë ata për të cilët më e rëndësishme është pozita dhe pushteti sesa kauza për një jetë dhe prosperitet më të mirë.

Nuk e di pse, por në kokë më kalon një klip i “Stupcave” të famshëm. Dy vëllezër u ndanë dhe vunë gjithçka para tyre. Nga pjata tek luga, gjithçka ndahet sipas parimit “një ti – një unë” në mënyrë vëllazërore. Dhe kështu, nga njëra anë, gomari mbetet në fund, dhe nga ana tjetër, babai plak. Dhe këtu lind një problem, sepse asnjëri prej tyre nuk dëshiron të marrë babanë plak, por gomarin. Kështu është edhe me skenën politike shqiptare. Askush nuk dëshiron ta marrë babanë dhe kjo është kauza dhe lufta për një jetë të bukur, dinjitoze të shqiptarit në këtë vend, por ai kërkon të marrë gomarin, sepse nga gomari ka dobi, ndërsa nga babai jo.

Të gjithë jemi si “Stupcat”! Ne nuk jemi mësuar me demokracinë konstruktive, por me bashibozuk, sepse vetëm në bashibozuk mjedis çdo njeri që endet në politikë, mund të bëhet hero i ditës. Betohemi në mënyrë shkakore në Shqipërinë, e cila as nuk dëshiron të dëgjojë për ne, ose të paktën në mënyrë protokolare dërgon një “selam deri te vëllezërit”. Dhe ne ende nuk e kemi të qartë nëse është më i rëndësishëm babai apo gomari! Për Evropën jemi gomari, por jo si dobi, por si temë për të qeshur. Fenomeni i “Stupcave” është fati ynë! NEJSE,…

‘‘RRI REHAT XHEMAT, KA ENE MA BETER”!

(Autori është kolumnist i rregullt i gazetës KOHA)